2007/Dec/21

เป็นอะไรที่อยากร้องไห้ชมัด..ไม่อยากมา ไม่อยากไป ไม่อยากอะไร

ป้ายก็ลืม มาก็สาย ไอ้เรามันไม่มีอะไรดีซักอย่าง....

ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ทำอะไรก็ไม่ดี...ถ้าไม่มาวันนี้คงจะดีกว่าใช่ไหม

คงจะได้ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้อีก....เหมือนหลอกตัวเองยังไงอย่างนั้น

แค่เอาตัวไปเดิน ปั้นหน้ายิ้มหลอกๆ ก็คงทำได้เพียงเท่านี้ แค่เท่านี้ก็สุดแล้ว...

เหมือนรู้สึกว่าเหม่อ ลอยๆ ล่องๆ ... โดนคนจับเข้ามาเดินตลอด...

เราเดินออกไปหารถเหรอ ?? ไม่นิก็เดินไปเรื่อยๆ ก็แค่เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ เท่านั้น

จะข้าม กลางถนน รู้สึกเหมือนมันวูบๆ แค่วูบเดียว..ยังกับใกล้ดับ..แค่ก้าวไปก้าวเดียวคงได้อย่างที่คิด ถ้าไม่มีพี่คง..คงแล้วละ

รู้สึกแบบถ้าก้าวพลาดไปมันคงแย่น่าดู...ฮือ...ยังยังยัง เรายังต้องมีวันพรุ่งนี้ต่อไปปปปปปปปปปป

ก็แค่ทำมันให้จบๆ จบๆ จบกันไป....

ก็แค่อยากให้มันกลับมาเหมือนเดิม อยากรู้ว่าทำไม แค่จะเดินเข้าไปทักตามปกติ แต่ทำไมมันรู้สึกว่ายาก

ก็แค่ แค่ แค่เท่านั้นเอง....แต่มันคงจะไม่มีความหมายอะไรแล้วละ

คงเป็นเพียงตัวอะไรในสายตา...เพียง...แค่นั้น

นี่คงเป็นงานสุดท้ายที่จะมีตัวตนอยู่แล้วละ....

อาทิตย์หน้า รึปีหน้าค่อยว่ากันใหม่...จะลารึขาดก็มีค่าเท่ากัน งั้นพบกันปีหน้าเลยดีกว่าไหม

ถึงมันจะเป็นอะไรที่งี่เง่า...รู้ตัว แต่มันทำใจไม่ได้...ทำไม...ทำไม...และทำไม

ตอนนี้ก็ขอแค่นั่งไปวันๆ สอบไม่ติดก็คงงั้น เพราะมันเป็นไปไม่ได้หรอก...คงได้แต่เพียงฝัน

ฝันเท่านั้นที่จะทำให้เราเดินไปข้างหน้าอย่างมีหวัง....ก็คงเพียงแค่นั้น แค่นั้น และแค่นั้น

ทำไมเวลาคนเราดีใจน้ำตาก็ไหล....เศร้าก็ไหล....ทำไม....

วันนี้ไปดู ST แทบกลั้นไม่อยู่....ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอ่อนแอเช่นนี้....

ทำตัวงี่เง่าให้คนอื่นเค้ารำคาญ รึว่า...ชักช้าซะจนน่าเบื่อ ไม่ทันใจอย่างนั้นเหรอ

แต่ยังไงก็จะยังรักอยู่ดี ก็เป็นเพื่อนสนิทนี่นา....ถึงแม้ว่านับจากวันนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิม

ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าเดินเข้าไปหา...ก็แค่เดินเข้าไปทักทายแบบเก่า....แต่มันคงทำไม่ได้ใช่ไหม

....ก็คงขอให้...วันข้างหน้ามันคงจะดีขึ้น ดีกว่านี้....

เวลาอันน้อยนิด.....น้อยนิดจริงๆ.....แต่ก็......เอาเถอะ เราต้องพยายามเข้า....

ยิ้มแย้มเข้าไว้ ร่าเริงเข้าไว้ ให้สมกับเป็นลูกแมว .. ร่าเริง ร่าเริง ร่าเริง

ขอเวลาร้องเพียงวันเดียว....นับจากนั้นเราต้องฮึด...ไม่อยากอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว...

ก็แค่นั้น......เวลามันจะช่วยไหม ?? ช่วยได้จริงรึ ?? มันจะเป็นแบบที่คนอื่นว่าจริงรึ ??

........หาเรื่องเข้าโรงบาลดีไหมจะได้ไม่ต้องไปโรงเรียน......

กลัว กลัว มากๆ ว่าจะต้องวางตัวยังไงถึงจะไม่เคือง...ถ้าเราไม่มีตัวตนอยู่ก็คงจะดีกว่านี้

ถ้าไม่ไปวันนั้นก็คงจะดีกว่านี้ กว่านี้ กว่านี้ ถ้าหยุดแล้วทำให้มันเสร็จแบบปีก่อนก็คงจะดีกว่านี้ กว่านี้ กว่านี้

ถึงใครจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ....แต่เราไม่....เครียดจะแย่อยู่แล้ว.....

ถึงจะเห็นว่าทำตัวไร้สาระไปวันๆ .... แต่ถ้าเรื่องจริงแล้วมันก็ไม่ใช่...มันก็คงเป็นเพียงแค่นั้น เฮ้อ

เหนื่อย เหนื่อยมาก ทั้งกายและใจ....อาการแบบนี้เป็นเมื่อครั้งล่าสุดเมื่อไรน๋อ....แล้ว แล้ว แล้ว

ทำยังไงมันถึงจะจบไปซักทีไอ้ความรู้สึกแบบนี้....ครึ่งๆ กลางๆ เข้าไม่ได้ออกไม่ได้แบบนี้ ช่วยหยุดมันซักที

พอเถอะ...พอได้แล้ว...ยิ่งคิดก็อยากร้อง แล้วจะคิดไปเพื่ออะไร

ทำสมองให้ว่าง ว่างซะจนคิดอะไรไม่ได้อีกแล้วดีกว่ามั้ง....ก็แค่ทำได้มันก็คงหายแล้วนิ

จะพยายามทำใจให้ได้เร็วๆ...จะลองโทรไปหา...แต่เพียงแค่กดมือมันก็สั่น...น้ำตามันก็คลอ แล้วจะไหวรึ ?

.....คงต้องพยายามไปโรงเรียนแล้วละสิเน๊อะ....ยิ้มแย้ม ร่าเริง ท่องจำ แล้วปฏิบัติให้ขึ้นใจเข้าไว้

...แต่ทั้งหมดมันก็คงเป็นเพียงแค่คิด..

edit @ 22 Dec 2007 13:50:33 by +[ShiNa]+ .. Of .. Sof@*J|2

Comment

Comment:

Tweet